Στην πραγματικότητα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Στο storytelling, οι χαρακτήρες που μένουν αξέχαστοι δεν είναι οι “τέλειοι”. Είναι εκείνοι που κουβαλούν τραύμα, εσωτερική σύγκρουση, αδυναμίες και αντιφάσεις.

Ο αναγνώστης δεν συνδέεται με την τελειότητα. Συνδέεται με την ανθρώπινη αλήθεια.

Γι’ αυτό οι μεγάλοι λογοτεχνικοί ή κινηματογραφικοί χαρακτήρες έχουν flaws. Κρύβουν φόβους, ενοχές, ανάγκη για αποδοχή, θυμό ή βαθιά μοναξιά. Και συνήθως αυτό ακριβώς είναι που κινεί την ιστορία τους.

Στην ανάπτυξη χαρακτήρων και στο character development, η εσωτερική σύγκρουση είναι συχνά πιο σημαντική ακόμη και από την ίδια την πλοκή.

Ένας χαρακτήρας γίνεται ενδιαφέρων όταν:

θέλει κάτι βαθιά,

φοβάται να το χάσει,

και αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Γι’ αυτό και οι villains είναι πολλές φορές πιο ενδιαφέροντες από τους “καλούς” ήρωες.

Ένας δυνατός villain δεν είναι απλώς “κακός”. Έχει:

ψυχολογία,

τραύμα,

προσωπική λογική,

ισχυρό κίνητρο,

και συναισθηματικό βάθος.

Οι πιο δυνατές ιστορίες στη λογοτεχνία, το σινεμά και τις σειρές γεννιούνται όταν ο ήρωας μεταμορφώνεται πραγματικά μέσα από τη σύγκρουση.

Γιατί ο καλός χαρακτήρας δεν είναι στατικός. Αλλάζει.

Στη συγγραφή βιβλίου, στο σενάριο και στο storytelling, αυτό είναι το σημείο όπου μια “ωραία ιδέα” μετατρέπεται σε ιστορία που μένει στον αναγνώστη.

Οι χαρακτήρες που αγαπάμε δεν είναι εκείνοι που τα κάνουν όλα σωστά. Είναι εκείνοι που παλεύουν, πέφτουν, φοβούνται, αποτυγχάνουν και συνεχίζουν.

Και ίσως αυτός είναι ο λόγος που μας αγγίζουν τόσο βαθιά:
γιατί μέσα στις ρωγμές τους αναγνωρίζουμε κάτι από τον εαυτό μας.

Μπες βαθύτερα στο storytelling και το character development.

Λίγοι όμως καταφέρνουν πραγματικά να ολοκληρώσουν ένα χειρόγραφο.

Αν έχεις γεμάτους φακέλους με σημειώσεις, ιδέες, χαρακτήρες, μισοτελειωμένα κεφάλαια ή δεκάδες αρχεία Word που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, δεν είσαι ο μόνος. Αυτό είναι ένα από τα πιο συχνά προβλήματα στη δημιουργική γραφή και στη συγγραφή βιβλίου.

Οι περισσότεροι νέοι συγγραφείς δεν κολλάνε επειδή δεν έχουν φαντασία. Συνήθως κολλάνε επειδή προσπαθούν να γράψουν χωρίς δομή, χωρίς ξεκάθαρη κατεύθυνση και χωρίς πραγματική κατανόηση του storytelling.

Στην αρχή υπάρχει ενθουσιασμός. Μια ιδέα. Ένας χαρακτήρας. Μια δυνατή σκηνή.

Μετά όμως ξεκινά η δύσκολη φάση:

η πλοκή αρχίζει να μπερδεύεται,

οι χαρακτήρες χάνουν βάθος,

εμφανίζεται τελειομανία,

έρχεται το δημιουργικό μπλοκάρισμα,

και μαζί του η σκέψη: «Ίσως τελικά να μην είμαι αρκετά καλός για να γράψω βιβλίο.»

Εκεί εγκαταλείπουν οι περισσότεροι.

Γιατί υπάρχει ένας μεγάλος μύθος γύρω από τη συγγραφή: ότι το βιβλίο ολοκληρώνεται μόνο με έμπνευση και ταλέντο.

Δεν ισχύει.

Η συγγραφή μυθιστορήματος είναι διαδικασία. Χρειάζεται:

δομή ιστορίας,

ανάπτυξη χαρακτήρων,

σύγκρουση,

ρυθμό,

συνέπεια,

επανεγγραφή,

και κυρίως αντοχή όταν η πρώτη έμπνευση φύγει.

Οι μεγάλες ιστορίες δεν γράφονται σε μία νύχτα. Χτίζονται σκηνή-σκηνή, λάθος-λάθος, ξανά και ξανά. 

Και η αλήθεια είναι πως πολλές φορές το πρόβλημα δεν είναι το ταλέντο. Είναι το χάος. Η έλλειψη συστήματος. Η μοναχική προσπάθεια χωρίς καθοδήγηση.

Το βιβλίο που κουβαλάς χρόνια μέσα σου δεν χρειάζεται άλλη αναβολή. Χρειάζεται δομή, ξεκάθαρα βήματα και χώρο για να εξελιχθεί.

Γιατί ένα ολοκληρωμένο χειρόγραφο — ακόμα και ατελές — έχει πάντα περισσότερη δύναμη από ένα “τέλειο” βιβλίο που έμεινε για πάντα στη φαντασία σου.

Από την ιδέα στο ολοκληρωμένο χειρόγραφο.

Γι’ αυτό και σήμερα όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν:

μαθήματα δημιουργικής γραφής,

σεμινάρια storytelling,

ασκήσεις γραφής για αρχάριους,

τρόπους να γράψουν το πρώτο τους βιβλίο,

ή απλώς έναν δημιουργικό τρόπο έκφρασης χωρίς φόβο και αυστηρή κριτική.

Στα μαθήματα δημιουργικής γραφής δεν μαθαίνεις μόνο “πώς να γράψεις”. Μαθαίνεις:

πώς να δημιουργείς αληθινούς χαρακτήρες,

πώς να χτίζεις δυνατές ιστορίες,

πώς να γράφεις ζωντανούς διαλόγους,

πώς να οργανώνεις μια πλοκή,

πώς να ξεπερνάς το δημιουργικό μπλοκάρισμα και τον φόβο της λευκής σελίδας.

Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σταματούν να γράφουν επειδή δεν έχουν ιδέες. Σταματούν επειδή φοβούνται ότι “δεν είναι αρκετά καλοί”. Συγκρίνονται με άλλους συγγραφείς. Περιμένουν την τέλεια έμπνευση. Νομίζουν ότι κάθε κείμενο πρέπει να είναι αριστούργημα από την πρώτη προσπάθεια.

Όμως η γραφή δεν λειτουργεί έτσι.

Η συγγραφή βιβλίου, το storytelling και η ανάπτυξη χαρακτήρων είναι διαδικασία. Οι ιστορίες δεν γεννιούνται έτοιμες. Χτίζονται λέξη-λέξη, σκηνή-σκηνή. Και κάπου εκεί, η δημιουργική γραφή σταματά να είναι πίεση και γίνεται κάτι άλλο:
ένας χώρος φαντασίας, προσωπικής έκφρασης και ελευθερίας.

Δεν χρειάζεται να είσαι “γεννημένος συγγραφέας” για να ξεκινήσεις. Χρειάζεται μόνο να δώσεις στον εαυτό σου την άδεια να γράψει. Γιατί κάθε δυνατή ιστορία ξεκινά πάντα από το ίδιο σημείο: μια λευκή σελίδα και έναν άνθρωπο που αποφάσισε να μην τη φοβηθεί άλλο.

Ξεκίνα να γράφεις χωρίς φόβο.